و نیستی...

vanisti — Thu, 27 Aug 2009 09:32:48 GMT

این خانه دیگر خانه نیست.

جان تو و این رویاهای عزیزمان که در خاک‌های غمناکت کاشته‌اند وطن!

vanisti — Wed, 29 Jul 2009 08:28:18 GMT

تو ایستاده‌ای وطن. سنگین و سخت. مثل هوای این روزها. مثل هوای همیشه‌ی تاریخ‌ات. تو تاب می‌آوری.

من اما شکسته‌ام؛ وقتی برادران زیبایم را چاه‌ها بلعیده‌اند. وقتی خواهران زیبایم را ... . نه! بگذار نگویم وطن.

شایسته‌ی نام تو نیست. شایسته‌ی تو نیست.

جای دور نمی‌روم. از خودم می‌گویم. یادت هست؟ می‌شناسی‌ام؟ من فرزند توآم. فرزند انقلاب تو؛ « که مادران زیباترین فزرندان آفتاب و باد/هنوز از سجاده‌ها سر بر نگرفته‌اند».

یادت هست عزیز. من زاده‌ی سرودهای پیروزی‌ام: «زده شعله در چمن/ درشب وطن/ خون ارغوان‌ها...»

یادت هست؟ ساز و دهل می‌زدند در جنوب تو ای وطن و سربازان تو از پس سال‌های اسیری به تو برمی‌گشتند و من می‌دویدم. چگونه می‌دویدم به شوق آزادگانت؛

یادت هست؟ تابوت، تابوت می‌آوردند و مادران‌مان می‌گریستند بر تابوت‌های بی‌پیکرت وطن! یادت هست چگونه باران تابوت باریدن می‌گرفت از چشمان بسیار جوان‌مان؟.

می‌شناسی‌ام. ببین چگونه باریدن گرفته است باران بی‌پناهی‌مان. وطن. وقتی برادران زیبایم را چاه‌ها بلعیده‌اند و وقتی خواهران زیبایم را.... . نه! بگذار ببارم وطن!

جان تو و این رویاهای عزیزمان که در خاک‌های غمناکت کاشته‌اند وطن! جان تو و جان کسان من، کسان ما، فرزندان تو که کاشته‌ شده‌اند در رویای آزادی‌ات وطن!

چه می توانم بکنم برای آزادی رویاهای شریف تو

vanisti — Wed, 22 Jul 2009 04:58:18 GMT

دلش برای مملکتش می‌تپد. دلش برای آبادانی وطنش می تپد. او خواهر رنج های همه ی ما زنان است. بر او روا نیست بند. شادی صدر را آزاد کنید.

در بزرگداشت خرد

vanisti — Thu, 25 Jun 2009 07:59:18 GMT

ما را به یاد آور! کشتگانمان را، خیابان هایمان را، خانه هایمان را. چهره هایمان را؛ در آینه هایی که برای آمدن تو ای عزیز فراز آورده ایم.

ما سی ساله ایم. نوزده ساله ایم. پنجاه ساله ایم. پانزده ساله ایم و تا فردا که این شب برود، رستاخیز تا رستاخیز خواهیم زیست؛ دست هایمان را دریاب ای خِرَد. می خواهیم زندگی کنیم و تو را بزرگ بداریم. پیشاپیش ما راه برو.

vanisti — Wed, 24 Jun 2009 09:59:18 GMT

می توانم "حذف مجازات سنگسار از قانون مجازات اسلامی" را تبریک بگویم؟

vanisti — Mon, 22 Jun 2009 06:52:18 GMT

برای خدای ندا

vanisti — Sat, 20 Jun 2009 10:35:18 GMT

بیشتر بیندیشیم.

گفت و گو کنیم و ذهن هایمان را روشن تر کنیم. بخوانیم. تاریخ خودمان را خوب بشناسیم. به نظر من باید تلاش بیشتری کنیم برای فهم روشن تری از وضعیت کنونی. تجربه های دنیا را هم باید بشناسیم. صبورتر باشیم.

من از حرکت های عجولانه می ترسم. این ترس بیش از آن چه ترس از چیزی باشد که به آن هزینه می گوییم، ترس از نداشتن تصویری- دست کم کمی روشن- از راهی است که در آستانه ی آنیم. نسل پیش به قدر کافی اشتباه کرده اند و به نظر من ما دیگر سهمی نداریم از اشتباه کردن.

برای رامک عزیزم که دلش گرفته. دلش عجیب گرفته

vanisti — Fri, 19 Jun 2009 15:12:18 GMT

عزیزکم دیدی چگونه بزرگ شدیم؟ هفته نه، بر ما قرنی رفت: "جخ امروز از مادر نزاده ام/عمر جهان بر من گذشته است/ نزدیک ترین خاطره ام خاطره ی قرن هاست/ به یاد آر".

صبور باشیم و امیدوار تا ما هم نگوییم"اشتباه کردیم".

رامک ما بسیار شکسته ایم. گریه هامان را کرده ایم، مرگ هامان را هم زیسته ایم و بسیار گُرده عوض کرده ایم در خاک. ببخش. دارم تلخ می شوم؛ اما حالا که این نامه را برایت می نویسم، احساس می کنم می توانم کاری بیش از گرده عوض کردن کنم. من زنده شده ام رامک. زنده تر از همیشه. تو کجایی و حالت چطور است؟

vanisti — Tue, 16 Jun 2009 12:31:18 GMT

شنیده می شود امروز قرار است هواداران احمدی نژاد به میدان ولیعصر بیایند.

آن چه دارد رخ می دهد، ریشه های غم انگیزی دارد. آن چه دارد رخ می دهد، می تواند آبستن فاجعه ای اجتماعی باشد. شکافی که بیم گسترش آن جدی است. شکاف فرهنگی و اجتماعی میان دو دسته از مردم.

باید مراقب باشیم. بسیار مراقب. نباید کینه ای نهادینه شود. ما با هم جنگی نداریم. نباید به اشتباه مسأله عوض شود. ما نمی خواهیم رویاروی آن ها بایستیم. بلکه می توانیم از آن ها که وجدان انسانی شان بیدار است، بخواهیم که قضاوت کنند.

vanisti — Tue, 16 Jun 2009 09:46:03 GMT

با الهام از شعر فرشته با همین مضمون:

خداوندا امروز عصر به جمع ما بیا. می خواهیم ببینیمت. چهره ی عزیزت را بر ما بگشا!