نامه‌ی کارکنان وزارت کشور را خواندم. خواندن این متن خشمگینت می‌کند. کلافه‌ات می‌کند. خوشحالت هم می‌کند؛ از این‌که کارکنان وزارت کشور سکوت نکرده‌اند؛ از این‌که شرف انسانی دارد نفس می‌کشد، آزادگی و اخلاق آن‌ها آرامت می‌کند. مهم‌تر آن‌که مصمم‌ترت می‌کند؛ برای ایستادن و ماندن. آغاز شده است راه ما.

نقطه‌ی عطفی بود انتخابات این دوره. برایمان روشن شد که خون دل بسیار باید خورد؛ امیدوار شده‌ام و احساس پایداری و توان می‌کنم.