شاملو در ذهنم می خواند: جخ امروز از مادر نزاده ام/ عمر جهانی بر من گذشته است... . 

توی ناتوردشت سلینجر  (اگه اشتباه  نکرده باشم) یه جمله ی وحشتناکی اومده: کسی که داره سقوط می کنه حق نداره صدای سقوطش رو بشنوه و همین طور تا قهقهرا به سقوط خودش ادامه می ده.  چه سقوطی می تونه بی سر و صدا تر و موجه تر از روز مره گی ادم رو به قهقهرا برسونه.  گاهی آدم به توجیهات و حتی عوامل روزمره گی عادت می کند. این روزها به هیچ وجه توان هیچ کاری را ندارم.چقدر دلم می خواهد لااقل سه ساعت بتوانم بخوانم. شده ام تماماْ کار و خستگی های مداوم و بسیاری چیزهای دیگر که همیشه هستند و آنقدر هم جدی و ضروری اند که می توانند موکول کنند همه چیز را.